|
Takk fyrir svanina |
Þrír bleikir svanir hafa tekið að sér að sitja í kringum rúmið mitt. Ég bað ekki um það en mér finnst ég ómögulega geta sagt nei. Mig grunar að einhver í fjölskyldunni eða jafnvel vinur eða kunningi hafi keypt þessi dýr og meini það vel. Ég get ómögulega rekið þá burt.
Sem betur fer eru þetta ekki hávær dýr. Þeir kvaka aldrei, bara svona rétt ræskja sig og ég held að einn þeirra mali. Ég veit ekki hvort það eru til kattarsvanir en ef þeir eru til þá er þetta einn af þeim.
Svanirnir fá að vera þó svo að mér bregði yfirleitt mjög mikið þegar ég vakna, já, þó að það taki mig upp undir hálftíma dag hvern að þrífa eftir þá skítinn. Bleika svanaskítinn út um allt. Ég get ekki annað. Þetta er svo vel meint. Og ef ekki. Þá get ég ekki hugsað þá hugsun til enda. |
|
|
Endurupptaka nafnakerfisins |
Ég fékk óvænta símhringingu í síðustu viku. Þetta var svokallaður símafundur, fullt af fólki sem hringdi í mig í einu, alls konar ráðamenn og einn ráðvilltur maki. Það vildi fá mig til þess að sitja í eins manns nefnd með það að markmiði að ná Íslandi út úr þessum peningahremmingunum. Ég spurði: Af hverju ég? Og svarið var: Vegna þess að þú lítur út fyrir að geta reddað okkur Þorsteinn.
(Það er ekkert slæmt svar, ég virðist vera að ég ætli að eldast ansi vel).
Ég gat ekki annað en svarað kallinu. Ég hef fundað stöðugt í nefndinni í nokkra daga og í gærkvöldi komst ég að niðurstöðu. (Það er ástæðan fyrir því að ég er með timburmenn í dag - ég ákvað að skála fyrir árangri nefndarinnar).
Niðurstaða mín er sú, og verður hún að sjálfsögðu kynnt á næstu dögum, að leggja niður allar kennitölur og láta nöfn duga. Enginn ætti að stressa sig á því að reyna að ná peningunum sínum út úr bönkunum vegna þess að það verður ekki hægt. Það verður heldur ekki hægt að borga í bönkunum þannig að enginn ætti að hafa áhyggjur af því heldur. Það sem verður látið duga eru nöfn og getur fólk búið í þeim húsum sem hafa nöfn þeirra á dyrabjöllunni, foreldrar verða skyldaðir til þess að læra nöfn barna sinna og gæludýr munu fylgja kalli eiganda sinna (þau hafa hvort sem er aldrei komist almennilega inn í þetta kennitölukerfi).
Til þess að aðlaga fólk að þessu nýja nafnakerfi mun nefndin fyrirskipa að fyrstu vikuna leggi allir niður vinnu og fari í staðinn í heimsóknir til vina og ættingja. Þeir sem halda áfram að nota kennitölur í stað þess að ávarpa fólk með nafni verða löðrungaðir. |
|
|
Hvað gengur að Hræmari? |
Hræmar heitir maður. Hann býr hérna í götunni, ég get ekki gefið upp í hvaða götu ég bý en það geta í sjálfu sér allir flett mér upp í símskránni og þá gef ég þeim þá vísbendingu að Hræmar býr hinum megin götunnar, nokkrum húsum neðar. Ég þekki hann ekki neitt.
Einu sinni þegar ég átti leið hjá húsinu hans, ég var að koma frá mömmu og hafði stoppað í fiskbúðinni á Freyjugötu á leiðinni í tilraun minni til þess að vera alvöru, heyrði ég hræðilegt öskur út úr húsinu hans. Það var eins og mér rynni kalt vatn milli skins og hörunds og ég kipptist svo við að flakaða ýsan sem ég hafði fest kaup á hékk hálf út úr plastpokanum. Það er ekkert blautara en blaut ýsa og mér var verulega brugðið.
Vegna áhuga míns á mannlegu eðli og þeirrar vaxandi ábyrgðartilfinningar sem ég hef komið mér upp með árunum hér í götunni, ákvað ég að láta slag standa og kíkja á gluggann hjá Hræmari og athuga hvað væri í gangi. Ég tróð blautri ýsunni aftur í bláleitan plastpokann, lagðist á hnén og þrýsti andlitinu að rúðunni á húsinu. Ég sá allt greinilega fyrir innan. Á borðinu lá vörulisti með húsgögnum, teppið var allt of loðið og Hræmar stóð úti í horni með hendur í hári sér, frosinn af skelfingu. Fyrir framan hann, á litlu tussulegu borði, stóð kaffivél, auðsjáanlega biluð. |
|
|
Góð ráð |
Ég ætla ekki að monta mig, enda ekkert jafnfjarri mér og hroki og grobb, ég verð að segja frá því að í heilar þrjár vikur hefur fólk flykkst inn í garðinn hjá mér og kallar upp á svalirnar: Þorsteinn, Þorsteinn, hvaða ráð áttu handa okkur?
Og það er ekki eins og ég hafi ekki hugsað þetta vel. Ég byrjaði á því að fletta upp í orðabók, fékk mér svo hrátt egg og svo læsti ég mig inni í handklæðaskáp og talaði við sjálfan mig í hálftíma. Ekki ætlaði ég að lenda í því að gefa fólki slæmt ráð, núna þegar það eru svona erfiðir tímar.
Að lokum komst ég að niðurstöðu, ég opnaði svaladyrnar, gekk út, lyfti höndum eins og ég væri mjög merkilegur maður og svo kallaði ég á móti til fólksins: Eruð þið ekki að fara húsavillt? |
|
| Eldri greinar -> |
RSS